Sons d’olifants en cascada e senhals de fum :
la castelaniá de Montinhac inventa a l’Edat Mejana un malhum d’alèrta dels mai judiciós per se parar.

Bernat Fournioux, arqueològ e medievalista d’una exigéncia intellectuala rara, nos prepausa de descobrir « Montignac au Moyen-Âge » gràcia a un tèxte de referéncia, fondat exclusivament sus l’estudi d’arquius originals. Aquel obratge relata l’emergéncia de la vila a partir del castèl medieval, en seguida del desplaçament progressiu de las populacions fòra las muralhas, dins los barris.
Lo meteis autor aviá dejà fait paraisser en 1990 un estudi passionant sul malhum defensiu, unic en Perigòrd, inventat al sègle XIIIen per balhar l’alèrta en cas de dangièr a travèrs tota la castelaniá de Montinhac en mens d’un quart d’ora, als sons dels olifants e per senhals de fum. Nos permés aicí de la publicar dins son integralitat e tenèm a l’en remerciar.

Lo castèl de Coulonges testimònha de la castelaniá de Montinhac a l’Edat Mejana 

Aprèp un vaste programa de restauracion jos l’egida dels Bastiments de França, lo Castèl de Coulonges, situat al Nòrd Oèst de Montinhac, se dobrís a la visita aquest estiu, del 1er de julhet al 10 d’agost. L’ocasion de descobrir tot l’arsenal defensiu d’un castèl fòrt de l’Edat Mejana, subrevivéncia d’un plan engenhós malhum de comunicacion estrategic botat en plaça pel Senhor Renaud Pons de Montinhac, un fidèl d’Amfós de Peitieus, comte de Tolosa. Pendent tres sègles de rivalitats vivas entre Reis d’Anglaterra e Reis de França, las intrusions bellicosas en Perigòrd fuguèron en efèct plan nombrosas e falguèt apréner a se parar.